september 2008
Wielklem (Z-Krant)
In Amsterdam krijgen foutparkeerders op sommige plaatsen in de stad geen boete maar een wielklem. Al meer dan tien jaar worden door de Dienst Stadstoezicht deze zware ijzeren constructies om auto’s gelegd. Sinds 2003 is er nogal wat discussie rond de klem. Ze heeft een slecht imago. Volgens de politiek heeft de klem een ongastvrij karakter. Wil je het onding van je auto af laten halen ben je nogal wat geld kwijt. Meer dan een gewone boete. Bovendien moet je wachten tot de parkeercontroleurs de klem er voor je af komen halen. Alweer een bron van ergernis. Toeristen hebben vaak geen idee wat ze moeten doen als ze een gele klem met een nummer erop aan hun wiel vinden. Kortom: de wielklem roept veel agressie op. Dat zorgt dan weer wel voor leuke televisie, maar wat zijn voor de rest de voordelen van dit onsympathieke boete systeem? Na dik vijf jaar nadenken is het besluit gevallen, er zijn geen voordelen. De wielklem zal uit het straatbeeld verdwijnen. In januari 2009 is Amsterdam wielklem vrij. Maar wat gebeurt er met die klemmen? Wordt er een kunstwerk van gemaakt? Kunnen Amsterdammers een wielklem kopen? Leuk voor in de tuin of op het balkon. We bellen met de Dienst Stadstoezicht en we hopen op een opslagplaats met duizenden afgedankte wielklemmen en een club slimme mannen die hard nadenken over wat er mee gebeuren moet. Helaas. Geen berg met Amsterdamse wielklemmen.
Tomas Scheen van de Dienst Stadstoezicht legt uit: “Er zijn nog maar ongeveer 100 wielklemmen in omloop in Amsterdam. Dat waren er voorheen nog zo’n 2000.” Waar zijn die 1900 wielklemmen dan toch gebleven is de vraag. Volgens Dienst Stadstoezicht zijn er op dit moment geen wielklemmen over. Sterker nog, voor de komende 3 maanden zijn er nog een paar klemmen, zo’n ding kost ongeveer 260 euro, bijbesteld. Hoe kan dat?
Scheen vertelt dat een wielklem niet zo lang mee gaat: “Hoe lang is niet te zeggen. De één is na een paar keer gebruiken al stuk, de ander houdt het wat langer vol. En er verdwijnen ook veel wielklemmen. Foutparkeerders slopen de klem van hun wiel en gooien het tien kilo zware ijzeren ding in de gracht. Of nemen hem als souvenir mee naar huis. We hebben één keer een wielklem vanuit Engeland teruggehaald. Klem 0274 werd op een Engelse Ford geplaatst. De eigenaar vond de klem kennelijk een leuk cadeau en nam het mee naar huis. Na een maand kregen wij een telefoontje van de Britse politie. Zij hadden de man aangehouden en vonden de klem terug in zijn kofferbak. De vraag was of Stadstoezicht de klem terug wilde hebben. Met een enkeltje Eurolines is de klem toen teruggekomen naar Amsterdam. Maar natuurlijk zijn niet alle 1900 wielklemmen in de gracht verdwenen of meegenomen naar huis. Een wielklem gaat ook wel eens kapot. Wij proberen zo’n ding dan te repareren en anders gaat hij gewoon naar het oud ijzer. Nu Amsterdammers weten dat de klem gaat verdwijnen krijgen we veel vragen van mensen of ze een wielklem mogen hebben. De één wil het ding als souvenir. De ander ter beveiliging van zijn caravan. Zo is de wielklem ook ontstaan. Ontworpen door een man ter beveiliging van zijn eigen auto. Ik begrijp die verzoeken niet, je kunt een wielklem gewoon bij Halfords kopen. Alleen is hij dan oranje.”