augustus 2008
Trouwen voor één dag, wel de lusten niet de lasten. (Parool)
Terwijl het aantal mensen dat in het huwelijksbootje stapt nog steeds daalt, kun je tegenwoordig bij Jona en Jans trouwen voor één dag. Jona en Jans uit Amsterdam hebben Wed and Walk opgericht omdat bleek dat er een grote vraag is naar trouwen voor de ‘nep’. Ze hebben inmiddels al meer dan 800 paren getrouwd.
De vraag is natuurlijk waarom mensen voor één dag willen trouwen?
Jona en Jans leerden elkaar kennen bij de opleiding tot Theatermaker en het klikte meteen.
Jona: “Het is allemaal begonnen als een grap. Drie jaar geleden stonden we op koninginnedag oranje ringen te verkopen met een kroontje erop. Toen er een bevriend stel langs kwam hebben wij ze met die ringen getrouwd. Er stond direct een hele groep juichende, enthousiaste mensen omheen. Na de ceremonie was er meteen een tweede stel dat wilde trouwen, en een derde. We waren in no-time van onze ringen af.” Jans: “De transformatie van een ‘gewoon’ stel naar bruid & bruidegom start met het verkleden: de bruidsjurk, het pak en de hoge hoed. Het boeket en de ringen, de tekst die wij oplezen, de muziek op de achtergrond en de kus; alles bij elkaar maakt dat de beleving compleet. Je ziet het aan hoe de mensen lopen. Ze komen lacherig binnen en sjokken wat rond, maar als ze verkleed zijn dan lopen ze ineens statiger en is de concentratie van de gezichten af te lezen. Dat is de kracht van het ritueel.”
Annette en Barry (beide 27 jaar) zijn sinds februari vorig jaar bij elkaar. Ze kwamen elkaar tegen op een verjaardagsfeestje en het was liefde op het eerste gezicht. Inmiddels wonen ze samen in Utrecht. Annette: “Barry is vandaag jarig en ik wilde iets leuks doen. Dus toen ik hoorde van Wed and Walk wist ik het meteen! Ik heb ervoor gezorgd dat hij bij zijn ouders zou slapen. In zijn slaapkamer had ik een cassettebandje voor hem klaargelegd en een fles met een bericht. Op het cassettebandje had ik ‘ons’ liedje gezet: ‘Somewhere over the rainbow’ en ik had ingesproken dat hij moest fantaseren over een strand, de zee en een fles die aan zou komen drijven. Daarna vroeg ik hem de fles te pakken en de brief te lezen met daarop de woorden: ‘Wil je met me trouwen?’ Zijn antwoord moest hij me sms-en.” Barry glundert aan alle kanten: “Dit had ik natuurlijk niet verwacht.”
Annette kiest voor een enorme bruidsjurk met veel stof, roesjes en kraaltjes, een lange sleep en ook nog een sluier voor in haar haar. Annette: “Als ik het dan toch doe, dan maar helemaal over de top. Ik zou in het echt nooit voor zo’n jurk kiezen.” Met de rug naar Annette toe staat Barry wat zenuwachtig aan zijn kostuum te trekken. Hij draagt een ouderwets chaquet met hoge hoed. Als de muziek begint, mag hij zich omdraaien. Hij lacht en is duidelijk van zijn stuk gebracht door de enorme jurk die om zijn lief heen hangt. Op de maat van de muziek loopt ze rustig, enigszins theateraal, op haar toekomstige echtgenoot af en gaat naast hem staan. Jona begint de ceremonie terwijl Jans de jurk nog even netjes op de grond drapeert. De hele sleep is nu goed zichtbaar.
Jona: “Kijk elkaar diep in de ogen en houd elkaars rechterhand vast. Lieve bruid: als jij deze gom in zijn blauwe ogen kijkt, is dit dan de man waar jij lange strandwandelingen mee wil maken? Waar jij mee door het bos wil wandelen? Waar jij je dromen mee wil waarmaken? Is dit de man waar jij de rest van je leven mee wil delen, tot in ieder geval morgenochtend? Wat is daarop je antwoord?”
Annette: “JAAA!!!”
Jona: “Lieve Gom, is dit jouw bruid, met prachtig groene ogen en blonde haren waar jij elke ochtend een beschuitje mee wil eten en een eitje mee wil tikken? Is dit de bruid waar je de rest van je leven, in ieder geval tot morgenochtend, mee wil samen zijn?”
Barry: “Ja!”
Jona: “Lief bruidspaar, dan verklaar ik jullie nu, in de naam van Wed and Walk, tot in ieder geval zonsondergang, tot man en vrouw. Jullie mogen elkaar kussen.”
Jans: “Het is absoluut niet zo dat hier alleen super verliefde jonge stellen komen om te trouwen. Eigenlijk komt hier iedereen. Jong, oud, van alle rangen en standen. Sommige mensen nemen het serieus, voor anderen is het een grap en weer anderen doen hun bruiloft nog eens over.
Dat laatste geldt bijvoorbeeld voor Hans Schut en Ina Leur. Zij zijn vijfentwintig jaar getrouwd en hebben de huwelijksceremonie van hun vier dochters Sterre (16), Marjolein (20), Merel (21) en Jojanneke (24) gekregen. Voor Ina is de plechtigheid een bevestiging dat ze nog door willen met zijn tweeën. Ina: “Het is een nieuwe fase voor ons. De kinderen zijn de deur uit. Behalve Sterre, maar dat duurt ook niet al te lang meer.” Vader Hans: “Onze dochters hebben nu zelf een huwbare leeftijd.” Ina: “We kijken meer naar wat we nog met zijn tweeën willen doen. En dat wordt hopelijk een boerderijtje in Frankrijk.”
Jona: “De ceremonie is te vergelijken met een korte theatervoorstelling waarbij wij improviseren. Ik probeer snel te ontdekken wat voor mensen ik voor me heb. Daar pas ik de ‘plechtigheid’ op aan. Jans: “We hadden een keer een stel dat trouwde die de hele familie had meegenomen. Na het Ja-woord zou er bij hun thuis een feest zijn. De kinderen zouden ergens anders worden onder gebracht in verband met de huwelijksnacht. De bruid had een eigen trouwjurk, bruidsmake-up en speciaal gelakte nagels. Zij trouwden opnieuw omdat de bruid bij de eerste keer zo ziek was dat ze er nauwelijks wat van had meegemaakt. De ziekte heeft ze overwonnen en ze wilden het daarom nog een keer over doen.”
Twee zussen, Heidi (31) en Joke (35), hebben hun twee mannen meegelokt naar IJburg. De mannen denken dat de dames weer met zoiets vaags aan zullen komen als Rösti Rostelli. Hans is na de ceremonie dan ook opgelucht. Hans: “Ze kunnen van die achterlijke dingen bedenken die twee. Maar dit vond ik bijzonder en ik heb er tegelijkertijd enorm om gelachen.” Joke: “Wij hebben veel gefeest in ons leven en nu zijn we allebei blij met deze heren. We lazen ergens dat je vandaag kunt trouwen op Blijburg. Dat vonden we wel leuk en we wilden onze mannen verrassen. Dat is gelukt.” Heidi: “Toen ik me in die trouwjurk had gehesen en het trouwboeket vasthad, toen voelde het net echt. Terwijl ik bij mijn zus helemaal in een deuk lag. We maken er vandaag nog een feestje van.” Hans: “Ze weet het nog niet, maar ik ga haar binnenkort vragen. We trouwen dit jaar nog in het echt.”
Jans: “Mensen geven heel veel geld uit aan een huwelijk. Het moet de mooiste dag van hun leven zijn. Maar waar gaat het nou eigenlijk om? Dat je in volle overtuiging JA zegt tegen elkaar. En dat is wat wij doen. Wij brengen het trouwen terug tot de essentie.
Annemarie en Martijn hebben elkaar tien jaar geleden leren kennen. Op dat moment waren ze beiden ingestort na een lang en dramatisch huwelijk, problemen met kinderen en werk. Het geloof in de liefde was over. Martijn: “Het was voor mij een hele zware tijd, maar doordat Annemarie er was, voelde alles wat lichter.” Annemarie: “Ik ben heel gelukkig met Martijn, maar trouwen dat kan niet. Ik heb namelijk een uitkering terwijl Martijn inmiddels weer aan het werk is. Als we gaan trouwen, dan ben ik mijn uitkering kwijt en dan krijg ik zelfs geen alimentatie meer voor mijn kinderen van mijn ex-man.” Martijn: “Toen las ik over Wed and Walk. We hebben het eerst met de kinderen besproken. Die gunden het ons heel erg. Zojuist zijn we getrouwd, met getuigen en onze kinderen erbij. Vanavond gaan we uiteten. Dit is voor ons absoluut geen ‘toneelstukje’, dit is echt. Wij zijn nu man en vrouw.”
Jans: “Ik heb het idee dat trouwen voor het leven niet meer in deze tijd past, maar dat we nog wel die paar minuten romantiek willen. We leven in een zapcultuur. Mensen willen zich niet vastleggen. Ze willen weer door als ze genoeg hebben gezien. Dan is het te ‘zwaar’ om je voor de rest van je leven vast te leggen. Maar NU, vandaag, wil je wel voor eeuwig met deze vrouw of man verder. Daarin voorziet de vrijblijvendheid van ons ritueel in. Eigenlijk heb je op deze manier wel de lusten, niet de lasten.”
In verband met privacy zijn Annemarie en Martijn gefingeerde namen.